CZWARTEK, Dzień powszedni
albo wspomnienie św. Damazego I, papieża

EWANGELIA - Mt 11, 11-15 (Nie ma większego człowieka od Jana Chrzciciela)

Jezus powiedział do tłumów:
«Zaprawdę, powiadam wam: Między narodzonymi z niewiast nie powstał większy od Jana Chrzciciela. Lecz najmniejszy w królestwie niebieskim większy jest niż on. A od czasu Jana Chrzciciela aż dotąd królestwo niebieskie doznaje gwałtu, a zdobywają je ludzie gwałtowni. Wszyscy bowiem Prorocy i Prawo prorokowali aż do Jana. A jeśli chcecie uznać, to on jest Eliaszem, który ma przyjść. Kto ma uszy, niechaj słucha!»

MEDYTACJA

Historia zbawienia, od stworzenia świata, przez proroków, królów i sędziów, zmierzała do największego proroka Starego Przymierza – Jana Chrzciciela. On zobaczył Zbawiciela, na którego czekał cały świat. Trwający od wieków proces wypełnił się...

Jezus docenia wielkość Jana. Jednocześnie pokazuje, że w Nowym Przymierzu każda i każdy z nas ma dostęp do większej bliskości Boga, niż mieli nawet najwięksi prorocy dawnych czasów...

Człowiek nie pozostaje obojętny, gdy uświadomi sobie, że jest kochany przez Boga. Ta miłość otwiera ludzkie serce i prowokuje do nieustannej tęsknoty za królestwem niebieskim...

"Między narodzonymi z niewiast nie powstał większy od Jana Chrzciciela" (Mt 11, 11). W kategoriach ludzkich Jan Chrzciciel był przegrany, ale dla Boga, dla Jezusa, był wielki, bo był bezkompromisowy, konsekwentny w walce o prawdę, o czystość ludzkich serc. Przy tym był posłuszny i pokorny. Nie wywyższał się
i nie skorzystał z szansy wywyższenia. Mówił z przekonaniem i pokorą: "jestem tylko głosem"...

Jan Chrzciciel miał wyjątkową rolę w historii zbawienia i wyjątkowy przywilej, ale i on musiał dojrzeć do zrozumienia i przyjęcia w wierze Zbawiciela. Był Jego prekursorem, ale Bóg prowadził go, aby w wolności opowiedział się za Jezusem....

Wiara nigdy nie jest z przymusu, z nakazu. Jest osobistym i wolnym wyborem, jakiego każdy z nas musi dokonać w swoim własnym imieniu. Wszystkie okoliczności życia człowieka są także wtórne. Chodzi o to, by w jakichkolwiek okolicznościach życia ostatecznie wskazać na Zbawiciela i z Nim związać się całym sercem...

‘Królestwo niebieskie zdobywają ludzie gwałtowni’. Jest to słowo, które trudno zinterpretować. Być może chodzi o ‘próby’, jakim będą poddani ‘sprawiedliwi,’ albo zapowiedź prześladowań: Jan już jest w więzieniu i zostanie stracony, Jezus wkrótce rozpocznie swoją mękę. To jakby moment tryumfu ludzi gwałtownych, ale ostatecznie to Jan i Jezus są tymi, którzy zwyciężają...

Wyrażenia „królestwo niebieskie doznaje gwałtu” (gr. biazetai) i „zdobywają je ludzie gwałtowni” (gr. biastai) to jedne z najbardziej nieoczywistych słów Jezusa. Nie chodzi tu o przemoc, ale o pasję i determinację. Czasownik 'biazomai' oznacza „przebijać się z wysiłkiem pasją, z mocą torować sobie drogę”, a więc nie „agresywni”, lecz „zdecydowani”, „pasjonaci”, tacy, którzy nie stoją z boku...

Jezus mówi, że królestwo Boże zdobywają ci, którzy idą za Nim z odwagą i gorącym sercem, a nie tylko z przyzwyczajenia. Jan Chrzciciel miał konkretną misję do wykonania w życiu, którą zrealizował zdecydowanie i z pasją, choć po ludzku nie zakończyła się dobrze (zginął ścięty przez Heroda) – przygotowywał drogę dla nadchodzącego Chrystusa...

Mamy powołanie, jako chrześcijanie, do bycia fantastycznymi, pełnymi pasji chrześcijanami. Do bycia „pro” w swoim powołaniu, żyjącymi w „pokornym przekonaniu” o swojej osobistej beznadziejności, ale ludźmi z sercami pełnymi pasji, ludźmi żyjącymi Ewangelią...

Bóg w pochyla się nad człowiekiem i zapewnia o swojej obecności. Jego obietnica jest, jak ciche zapewnienie Tego, który trzyma za rękę, gdy brakuje sił, gdy droga jest stroma, a serce się lęka. On jest bliski, nie jako świadek wydarzeń naszego życia, lecz jako Ten, który w nich uczestniczy. W Jego świetle nawet to, co kruche, może stać się mocne, a to, co małe — wielkie...

W świecie, który często ceni tylko silnych, przebojowych i samowystarczalnych, Bóg przypomina, że właśnie w ludzkiej kruchości, ułomności objawia się miejsce dla Jego działania. Nie wymaga od nas doskonałości, ale otwartości, by każde doświadczenie stało się przestrzenią, w której Bóg podnosi, prostuje
i prowadzi...

Nasza modlitwa, nasze troski i zwykłe obowiązki mogą stać się chwilą spotkania z Nim, jeśli tylko pozwolimy, by dotknął naszego życia...

Jan Chrzciciel – pierwszy, który rozpoznał i ogłaszał Boga i człowieka w Osobie Jezusa. Wykazał się odwagą godną Eliasza i wiernością Jahwe jako Bogu (Eliasz znaczy „moim Bogiem Jahwe”). Wyszedł poza mentalne schematy epoki, oparł się napomnieniom autorytetów i presji ze strony sprawujących władzę. Nie stracił człowieczeństwa – miał odwagę pytać, gdy stracił rozeznanie...

A jednak większy od Jana Chrzciciela jest każdy, kto rozpoznaje w zmartwychwstałym Jezusie Zbawiciela i przyjmuje Jego królowanie, dokonujące się przez usprawiedliwienie i uwolnienie. Niemniej zaangażowanie, które wykazał Jan, pozostaje wzorcowe...

...Jezu, proszę o życie oddane Tobie i Twojej misji... Proszę o siłę, abym na zło, które mnie dotyka odpowiadał dobrem... Dziękuję za znaki, jakie są na mojej drodze, które wskazują właściwy kierunek życia...

KOMENTARZ AI (Sztucznej Inteligencji) do Ewangelii Mt 11, 11-15, Nie ma większego człowieka od Jana Chrzciciela

1. Wprowadzenie

Ewangelia według św. Mateusza w rozdziale 11, wersetach 11-15, przedstawia Chrystusa wychwalającego Jana Chrzciciela jako największego wśród narodzonych z niewiast, jednocześnie podkreślając dynamikę królestwa niebieskiego, które wymaga zdecydowanego zaangażowania.
Jezus ukazuje Jana jako kulminację proroctw Starego Testamentu, identyfikując go z Eliaszem, i wzywa do słuchania Słowa Bożego.
Ten fragment podkreśla przejście od Starego do Nowego Przymierza, gdzie wiara staje się aktem "gwałtownego" nawrócenia serca.

2. Wers 11: "Zaprawdę, powiadam wam: Między narodzonymi z niewiasty nie powstał większy od Jana Chrzciciela. Lecz najmniejszy w królestwie niebieskim większy jest niż on"

Jezus uznaje Jana za największego proroka, co podkreśla jego wyjątkową rolę w historii zbawienia.
Św. Jan Chryzostom wyjaśnia, że ta wielkość Jana wynika z jego bliskości do przyjścia Mesjasza – jest on "posłańcem przed obliczem" Chrystusa, żyjącym
w ascetycznym ubóstwie, modlitwie i odosobnieniu, co czyni go większym niż poprzedni prorocy.
Jan jest "większy niż prorok", ponieważ nie tylko zapowiada, ale przygotowuje drogę Panu, żyjąc w pełni oddanym Bogu.
Jednak Jezus natychmiast dodaje paradoks: najmniejszy w królestwie niebieskim jest większy niż Jan.
Św. Augustyn interpretuje to w dwojaki sposób: po pierwsze, królestwo niebieskie odnosi się do rzeczywistości eschatologicznej, gdzie nawet najmniejszy święty, wolny od grzechu i śmierci, przewyższa Jana, który jeszcze walczył na ziemi.
Po drugie, może to wskazywać na samego Chrystusa, który, choć "mniejszy" chronologicznie od Jana, jest większy ze względu na swoją boską naturę i władzę.
Św. Hieronim dodaje, że Jan, choć wielki, nie należy jeszcze w pełni do królestwa, które realizuje się w Kościele i niebie – tam wszyscy święci, nawet najmniejsi, uczestniczą w chwale Bożej, co czyni ich wyższymi od tych, którzy jeszcze zmagają się z ciałem.
Ta wypowiedź podkreśla, że wielkość w królestwie mierzy się nie ludzkimi osiągnięciami, lecz łaską Bożą i uczestnictwem w Chrystusie.

3. Wers 12: "Od czasów Jana Chrzciciela aż do chwili obecnej królestwo niebieskie doznaje gwałtu i ludzie gwałtowni je zdobywają"

Ten wers opisuje królestwo niebieskie jako rzeczywistość dynamiczną, wymagającą zdecydowanego wysiłku.
Św. Jan Chryzostom widzi w tym wezwanie do pilnego nawrócenia: od czasów Jana wiara w Chrystusa jest "zdobywana gwałtownie" przez tych, którzy
z zapałem i wytrwałością podchodzą do Ewangelii, nie czekając na cuda, lecz działając z wiarą.
Królestwo "doznaje gwałtu" nie w sensie przemocy fizycznej, lecz duchowej – jest atakowane przez przeciwników, ale zdobywane przez wiernych, którzy "biorą je siłą" poprzez pokutę i naśladowanie Chrystusa.
Św. Tomasz z Akwinu, cytując Ojców Kościoła, podkreśla, że ten "gwałt" to entuzjazm nawrócenia, kontrastujący z obojętnością faryzeuszów.
W kontekście katolickim wers ten zachęca do aktywnej odpowiedzi na łaskę: królestwo nie jest pasywnie otrzymywane, lecz wymaga walki duchowej, jak
w przypowieści o ziarnie gorczycy czy sieci (por. Mt 13).

4. Wers 13: "Wszyscy bowiem prorocy i Prawo prorokowali aż do Jana"

Jezus wskazuje, że Jan Chrzciciel zamyka erę proroków i Prawa Mojżeszowego.
Św. Jan Chryzostom wyjaśnia, że proroctwa ustały z przyjściem Mesjasza – Jan jest ich spełnieniem, a Chrystus ich obiektem.
Prawo i prorocy "prorokowali aż do Jana", co oznacza, że cała historia Izraela prowadzi do Chrystusa; nic więcej nie jest potrzebne, by rozpoznać Mesjasza.
To stwierdzenie podkreśla ciągłość Starego i Nowego Przymierza: Jan nie jest nowym prorokiem, lecz ostatnim, który zapowiada spełnienie obietnic.
W nauczaniu Kościoła (np. Katechizm Kościoła Katolickiego, choć nie cytowany tu bezpośrednio) wers ten ilustruje, jak Stary Testament jest "cieniem" rzeczy przyszłych, a Jan – mostem do Chrystusa.

5. Wers 14: "A jeśli chcecie przyjąć, to on jest Eliasz, który ma przyjść"

Jezus identyfikuje Jana z Eliaszem zapowiedzianym w Malachiaszu – prorokiem, który przygotuje drogę Panu.
Św. Jan Chryzostom podkreśla, że Jan jest "Eliaszem" nie w sensie reinkarnacji (co odrzuca Kościół), lecz w mocy i duchu proroctwa: jak Eliasz nawróci serca ojców ku synom, tak Jan wzywa do pokuty przed pierwszym przyjściem Chrystusa.
Św. Hieronim dodaje, że Eliasz osobiście przyjdzie przed drugim przyjściem Chrystusa, by "odnowić wszystko", ale Jan już wypełnił tę rolę w pierwszym.
Św. Augustyn wyjaśnia, że ta identyfikacja pokazuje zgodność Starego Testamentu z Nowym: Jan, jako "Eliasz", potwierdza mesjańską misję Jezusa. Warunek "jeśli chcecie przyjąć" podkreśla wolność wiary – odrzucenie Jana oznacza odrzucenie Chrystusa.

6. Wers 15: "Kto ma uszy, niechaj słucha!"

To wezwanie do dyscypliny serca kończy perykopę, podkreślając konieczność otwarcia na Słowo Boże.
Św. Jan Chryzostom widzi w nim apel do tych, którzy "mają uszy", by nie byli jak głusi faryzeusze, lecz słuchali z wiarą.
Jest to refren ewangeliczny (por. Mt 13, 9), wzywający do rozeznawania i nawrócenia.

7. Podsumowanie

W Ewangelii Mt 11,11-15 Jezus wychwala Jana jako szczyt Starego Przymierza, lecz ukazuje królestwo niebieskie jako rzeczywistość większą, wymagającą gwałtownego zaangażowania wiary.
Fragment ten zachęca do przyjęcia Chrystusa jako spełnienia proroctw, z Janem jako Eliaszem.
W życiu codziennym wzywa nas do słuchania Słowa i nawrócenia, by stać się "większymi" w królestwie przez łaskę.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

THURSDAY, Weekday
or commemoration of St. Damasus I, Pope

GOSPEL - Mt 11:11-15 (There is no man greater than John the Baptist)

Jesus said to the crowds: "Truly, I say to you, among those born of women there has not risen a greater than John the Baptist. Yet the least
in the kingdom of heaven is greater than he. And from the days of John the Baptist until now, the kingdom of heaven suffers violence, and the violent take it by force. For all the Prophets and the Law prophesied until John. And if you are willing to believe, this is Elijah who is to come. Whoever has an ear, let him hear!"

MEDITATION

The history of salvation, from the creation of the world, through the prophets, kings, and judges, culminated in the greatest prophet of the Old Covenant – John the Baptist. He saw the Savior for whom the whole world was waiting. The process that has been ongoing for centuries has been fulfilled...

Jesus appreciates John's greatness. At the same time, he shows that in the New Covenant, each and every one of us has access to greater closeness to God than even the greatest prophets of old...

Man does not remain indifferent when he realizes that he is loved by God. This love opens the human heart and provokes a constant longing for the kingdom of heaven...

"Among those born of women, no one has risen greater than John the Baptist" (Mt 11:11). In human terms, John the Baptist was a failure, but for God,
for Jesus, he was great because he was uncompromising, consistent in his fight for truth, for the purity of human hearts. At the same time, he was obedient and humble. He did not exalt himself and did not take advantage of the opportunity for exaltation. He spoke with conviction and humility: "I am only
a voice"...

John the Baptist had a unique role in the history of salvation and a unique privilege, but he too had to mature to understand and accept the Savior in faith.
He was His forerunner, but God led him to freely choose Jesus....

Faith is never forced, commanded. It is a personal and free choice that each of us must make on our own behalf. All circumstances of human life are also secondary. The point is to ultimately point to the Savior in any circumstances of life and to bind ourselves wholeheartedly to Him...

"The kingdom of heaven is conquered by the violent." This is a word that is difficult to interpret. Perhaps it refers to the "trials" to which the "righteous" will be subjected, or a foreshadowing of persecution: John is already in prison and will be executed, Jesus will soon begin his suffering. It's like a moment of triumph for the violent, but ultimately it's John and Jesus who win...

The phrases "the kingdom of heaven is subjected to violence" (Greek: biazetai) and "the violent conquer it" (Greek: biastai) are among Jesus' most ambiguous words. They're not about violence, but about passion and determination. The verb 'biazomai' means "to force oneself through with passion, to force one's way," meaning not "aggressive," but "determined," "passionate," those who don't stand aside...

Jesus says that the kingdom of God is conquered by those who follow Him with courage and a fervent heart, not just out of habit. John the Baptist had
a specific mission to fulfill in life, which he carried out decisively and passionately, though humanly speaking, it did not end well (he was beheaded by Herod) – he prepared the way for the coming Christ...

We are called, as Christians, to be fantastic, passionate Christians. To be "pro" in our vocation, living with the "humble conviction" of our personal hopelessness, but also people with hearts full of passion, people living the Gospel...

God leans down to humanity and assures us of His presence. His promise is like the silent assurance of the One who holds our hand when strength fails, when the path is steep, and our hearts are afraid. He is close, not as a witness to the events of our lives, but as the One who participates in them. In His light, even what is fragile can become strong, and what is small can become great...

In a world that often values ??only the strong, the courageous, and the self-sufficient, God reminds us that it is precisely in human fragility and frailty that
the space for His action is revealed. He does not demand perfection from us, but openness, so that every experience becomes a space where God lifts, straightens, and guides...

Our prayer, our worries, and ordinary duties can become moments of encounter with Him, if only we allow Him to touch our lives...

John the Baptist – the first to recognize and proclaim God and humanity in the Person of Jesus. He demonstrated courage worthy of Elijah and faithfulness to Yahweh as God (Elijah means "my God Yahweh"). He transcended the mental patterns of the era, resisting the admonitions of authority and pressure from those in power. He did not lose his humanity—he had the courage to ask when he lost his discernment...

Yet greater than John the Baptist is anyone who recognizes the resurrected Jesus as the Savior and accepts His kingship, which comes through justification and deliverance. Nevertheless, the commitment John demonstrated remains exemplary...

...Jesus, I ask for a life dedicated to You and Your mission... I ask for the strength to respond to the evil that afflicts me with good... Thank you for the signs on my path that point me in the right direction in life...

AI (Artificial Intelligence) COMMENTARY on the Gospel of Matthew 11:11-15, "There is no greater man than John the Baptist"

1. Introduction

The Gospel of Matthew, chapter 11, verses 11-15, presents Christ praising John the Baptist as the greatest among those born of women, while simultaneously emphasizing the dynamics of the kingdom of heaven, which requires decisive commitment.
Jesus presents John as the culmination of Old Testament prophecies, identifying him with Elijah, and calls for listening to the Word of God.
This passage emphasizes the transition from the Old to the New Covenant, where faith becomes an act of "violent" conversion of heart.

2. Verse 11: "Truly I say to you, among those born of women there has not risen a greater than John the Baptist. Yet the least in the kingdom of heaven
is greater than he."

Jesus recognizes John as the greatest prophet, emphasizing his unique role in salvation history.
St. John Chrysostom explains that John's greatness stems from his proximity to the coming of the Messiah – he is a "messenger before the face" of Christ, living in ascetic poverty, prayer, and solitude, which makes him greater than previous prophets.
John is "greater than a prophet" because he not only announces but also prepares the way for the Lord, living a life fully devoted to God.
However, Jesus immediately adds a paradox: the least in the kingdom of heaven is greater than John.
St. Augustine interprets this in two ways: first, the kingdom of heaven refers to an eschatological reality, where even the least saint, free from sin and death, surpasses John, who was still struggling on earth.
Secondly, this may point to Christ himself, who, although chronologically "lesser" than John, is greater because of his divine nature and power.
St. Jerome adds that John, though great, does not yet fully belong to the kingdom, which is realized in the Church and heaven – there all saints, even the least, share in God's glory, which makes them superior to those who still struggle with the flesh.
This statement emphasizes that greatness in the kingdom is measured not by human achievements, but by God's grace and participation in Christ.

3. Verse 12: "From the days of John the Baptist until now, the kingdom of heaven suffers violence, and violent men take it by force."

This verse describes the kingdom of heaven as a dynamic reality, requiring decisive effort.
St. John Chrysostom sees this as a call to urgent conversion: since John's time, faith in Christ has been "violently conquered" by those who approach
the Gospel with zeal and perseverance, not waiting for miracles but acting with faith.
The kingdom "suffers violence" not in the sense of physical violence, but spiritual—it is attacked by opponents, but conquered by the faithful, who "take it by force" through repentance and following Christ.
St. Thomas Aquinas, quoting the Church Fathers, emphasizes that this "violence" is the enthusiasm of conversion, contrasting with the indifference
of the Pharisees.
In the Catholic context, this verse encourages an active response to grace: the kingdom is not passively received but requires spiritual struggle,
as in the parable of the mustard seed or the net (cf. Matthew 13).

4. Verse 13: "For all the prophets and the Law prophesied until John."

Jesus indicates that John the Baptist closes the era of prophets and the Mosaic Law.
St. John Chrysostom explains that prophecies ceased with the coming of the Messiah—John is their fulfillment, and Christ their object.
The Law and the prophets "prophesied until John," meaning that the entire history of Israel leads to Christ; nothing more is needed to recognize the Messiah.
This statement emphasizes the continuity of the Old and New Covenants: John is not a new prophet, but the last one to announce the fulfillment of promises.
In Church teaching (e.g., the Catechism of the Catholic Church, although not quoted directly here), this verse illustrates how the Old Testament is a "shadow" of things to come, and John is a bridge to Christ.

5. Verse 14: "And if you are willing to receive him, he is Elijah who is to come."

Jesus identifies John with the Elijah foretold in Malachi – the prophet who will prepare the way of the Lord.
St. John Chrysostom emphasizes that John is "Elijah" not in the sense of reincarnation (which the Church rejects), but in the power and spirit of prophecy: just as Elijah will turn the hearts of fathers to their sons, so John calls for repentance before Christ's first coming.
St. Jerome adds that Elijah will personally come before Christ's second coming to "renew all things," but John has already fulfilled this role in the first.
St. Augustine explains that this identification demonstrates the consistency of the Old Testament with the New: John, as "Elijah," confirms Jesus' messianic mission. The condition "if you are willing to receive him" emphasizes the freedom of faith – rejecting John means rejecting Christ.

6. Verse 15: "Whoever has ears, let him hear!"

This call to heart discipline concludes the pericope, emphasizing the need to be open to the Word of God.
St. John Chrysostom sees it as an appeal to those who "have ears" not to be like the deaf Pharisees, but to listen with faith.
This is a Gospel refrain (cf. Matthew 13:9), calling for discernment and conversion.

7. Summary

In Matthew 11:11-15, Jesus praises John as the pinnacle of the Old Covenant, but presents the kingdom of heaven as a greater reality, requiring a fierce commitment of faith.
This passage encourages us to accept Christ as the fulfillment of prophecy, with John as Elijah.
In daily life, it calls us to listen to the Word and convert, to become "greater" in the kingdom through grace.