WTOREK, Dzień powszedni
albo wspomnienie św. Jana Diego Cuauhtlatoatzin
EWANGELIA - Mt 18, 12-14 (Bóg nie chce zguby zbłąkanych)
Jezus powiedział do swoich uczniów:
«Jak wam się zdaje? Jeśli ktoś posiada sto owiec i zabłąka się jedna z nich, to czy nie zostawi dziewięćdziesięciu dziewięciu na górach i nie pójdzie szukać tej, która się błąka? A jeśli mu się uda ją odnaleźć, zaprawdę, powiadam wam: cieszy się nią bardziej niż dziewięćdziesięciu dziewięciu tymi, które się nie zabłąkały.
Tak też nie jest wolą ojca waszego, który jest w niebie, żeby zginęło nawet jedno z tych małych».
MEDYTACJA
W dzisiejszej Ewangelii Jezus porównuje Boga Ojca do pasterza. Zostawia On dziewięćdziesiąt dziewięć owiec i idzie szukać tej jednej, zagubionej. Jego postawa świadczy o determinacji i oddaniu. Bóg nie kalkuluje, czy opłaca Mu się ratować jednego człowieka. Nie patrzy na statystykę. Jego miłość jest osobista, skierowana do konkretnego człowieka...
Aby znaleźć owce, pasterz podejmuje pewien wysiłek. Bóg szuka nas na różne sposoby. Zna nas, więc wie, jak przemówić do naszego serca, ale nie narusza naszej wolnej woli. Mówi do nas w codzienności przez swoje Słowo, innych ludzi czy wydarzenia...
Bogu szczególnie zależy na ludziach, którzy odeszli daleko lub czują się zagubieni. Jezus podkreśla, jak wielką radość sprawia Mu, gdy do Niego wracamy...
"Tak też nie jest wolą Ojca waszego, który jest w niebie, żeby zginęło nawet jedno z tych małych" (Mt 18, 14)...
Bóg jest naszym Ojcem. On kocha każdego z nas nieskończoną miłością, której nie jesteśmy w stanie pojąć. Dla Boga liczy się każda osoba, każdy człowiek. Miłość Boga względem nas przejawia się między innymi w tym, że pragnie naszego zbawienia. Chce z nami przebywać na wieczność. Bóg już tu na ziemi dzieli się z nami swoją miłością, dlatego też z wielką troską pragnie nas odnajdywać, gdy się gubimy w mrokach dzisiejszego świata...
Przypowieść o zabłąkanej owcy stanowi część wskazań dla wspólnoty. Ewangelista Mateusz podkreśla konieczność troski pasterza – osób odpowiedzialnych za grupę, aby aktywnie szukali tych, którzy są na marginesie...
Wspólnota nie jest doskonała. Składa się z wielu maluczkich, którzy łatwo się gubią. Oni jednak są ważni. Jezus utożsamia się z nimi, wskazując na to, że każdy we wspólnocie jest odpowiedzialny za tych, którzy są słabi i zagubieni. Nie wolno nimi gardzić, trzeba ich szukać, bo oni są cenni w oczach Pana...
Bóg nie chce zguby nikogo. Kościół to nie sekta wybranych, sprawiedliwych, którzy odizolowują się od grzeszników, ubogich i słabych. Jesteśmy wspólnotą usprawiedliwionych, którzy otrzymali tę łaskę. Zostaliśmy też wezwani do okazania łaskawości wobec grzeszników i okazania im łaski, bo i nam przebaczono
i zostaliśmy usprawiedliwieni...
Jezus naucza uczniów o wspólnocie chrześcijańskiej, o zasadach w niej mających obowiązywać. Najważniejszy w niej nie ma być ktoś największy – z pieniędzmi, władzą, sukcesem, czy też ktoś najbardziej „obrotny”. Najważniejszy ma być ktoś pokorny, służący innym, czy ten odszukany przez Chrystusa, potrzebujący
z różnych powodów troski wspólnoty...
Jezus koncentruje się się na kimś słabym, potrzebującym odszukania, opatrzenia ran, zauważenia. Greckie słowo użyte przez Jezusa na określenie „zabłąkać się” to 'planáo'. Dosłownie znaczy to „błąkać się, krążyć bez celu”. Zagubiona owca to więc nie tylko ta, która uciekła, ale taka, która się pogubiła, wciągnięta przez różne okoliczności życia...
Jezus nie szuka jej z wyrzutem, tylko wychodzi po tego, kto się po prostu pogubił w drodze, w sensie życia. Chce nas odnaleźć na wiele kreatywnych sposobów
i przekonać o miłości do nas. Kłopot jest w tym, że nie zawsze chcemy dać Mu się odnaleźć. Poruszająca jest Jego czuła miłość, powodująca, że idzie za człowiekiem, który sam nie potrafi wrócić...
Święty Augustyn komentując przypowieść o zaginionej owcy, pisze, że większa jest radość z tej jednej odnalezionej niż z tych, które nie odeszły. Nie dlatego, że tamte są mniej kochane, ale dlatego, że miłość goręcej ogarnia to, co było zagrożone...
Miłość nie jest definicją do wyuczenia. Jest codzienną drogą przekraczania własnych ograniczeń. Wychodzeniem ku tym, którzy się błąkają...
...Jezu, proszę o głębokie doświadczenie dobroci Ojca... Proszę o umiejętność przyjmowania z życzliwością tych, którzy się nawracają, odnajdując właściwą drogę. Dziękuję, że przyjmujesz nas ze względu na Swoją miłość, a nie na zasługi, których nam brakuje...
KOMENTARZ AI (Sztucznej Inteligencji) do Ewangelii Mt 18, 12-14, Bóg nie chce zguby zbłąkanych
1. Wprowadzenie
Ewangelia według św. Mateusza w rozdziale 18 przedstawia nauczanie Jezusa o życiu w społeczności Kościoła, z naciskiem na pokorę, przebaczenie i troskę
o słabych.
Fragment Mt 18, 12-14 to przypowieść o zagubionej owcy, która ilustruje Bożą troskę o każdego człowieka, zwłaszcza o tych "małych" – słabych w wierze
lub grzeszników.
Jezus używa tej historii, by podkreślić, że nie jest wolą Ojca Niebieskiego, aby ktokolwiek z nich zginął.
Przypowieść ta jest częścią szerszego kontekstu, w którym Jezus ostrzega przed lekceważeniem "tych małych" (w. 10), obiecując im opiekę aniołów stróżów
i ukazując miłosierdzie Boga jako pasterza.
2. Kontekst i struktura przypowieści
Przypowieść pojawia się po słowach Jezusa: "Baczcie, abyście nie gardzili żadnym z tych małych" (Mt 18, 10), gdzie "małe" odnosi się do pokornych wierzących, dzieci duchowych lub grzeszników potrzebujących nawrócenia.
Jezus pyta: "Jak myślicie? Jeśli kto ma sto owiec, a jedna z nich się zagubi, czy nie zostawi dziewięćdziesięciu dziewięciu na górach i nie pójdzie szukać tej, która się zagubiła?" (Mt 18, 12).
Następnie wyjaśnia: "A jeśli mu się uda znaleźć, zaprawdę, powiadam wam: raduje się z niej bardziej niż z owych dziewięćdziesięciu dziewięciu, które się nie zagubiły.
Tak też nie jest wolą Ojca waszego, który jest w niebie, żeby zginął jeden z tych małych" (Mt 18, 13-14).
Ta parabola podkreśla kontrast między beztroskim bezpieczeństwem większości a intensywną troską o jednostkę.
Pasterz (symbolizujący Boga Ojca i Jezusa jako Dobrego Pasterza) ryzykując resztę stada, szuka zaginionej owcy, co ukazuje priorytet miłosierdzia nad wygodą.
Św. Jan Chryzostom w homilii podkreślał, że Jezus podaje "kolejną rację silniejszą od poprzedniej", łącząc ją z wolą Ojca i ilustrując ją przykładem pasterza, który "opuszcza te, które są bezpieczne, i szuka zagubionej".
Chryzostom dodaje, że ta parabola ma na celu skłonienie do troski o "niewielkich braci", bez względu na ich status społeczny – kowala, szewca czy głupca – bo wszyscy są cenni przed Bogiem.
3. Teologiczne znaczenie: Boża wola zbawienia
Centralnym przesłaniem jest wola Boża, by nikt nie zginął.
Jezus jasno stwierdza, że "nie jest wolą Ojca waszego [...] żeby zginął jeden z tych małych" (Mt 18, 14).
To podkreśla miłosierdzie Boga, które nie jest obojętne na los grzeszników.
Orygenes z Aleksandrii w komentarzu do Mt interpretuje "małych" jako tych, którzy niedawno narodzili się w Chrystusie lub pozostają bez postępu duchowego, jak nowonarodzone dzieci.
Podkreśla, że aniołowie tych "małych" zawsze patrzą na oblicze Boga, co czyni ich godnymi szacunku.
Orygenes rozważa też, czy "małym" można nazwać doskonałych w pokorze, cytując Łk 9, 48: "Kto z was jest najmniejszy, ten jest wielki".
Jednak ostatecznie akcentuje, że dusza sprawiedliwego jest zmienna i może upaść, stąd potrzeba ochrony przed zgubą.
W Catena Aurea św. Tomasza z Akwinu zbierają się głosy Ojców Kościoła, by wyjaśnić symbolikę.
Hieronim ostrzega, by nie gardzić "małymi", bo ich aniołowie patrzą na oblicze Boga, a pogarda na nich zagraża własnemu zbawieniu.
Chryzostom dodaje, że Jezus stał się człowiekiem, by szukać "tego, co było zagubione" – rodzaju ludzkiego, który stracił swoje miejsce przez grzech.
Hilary z Poitiers widzi w dziewięćdziesięciu dziewięciu owcach "gospodarstwo chwały niebieskiej" (aniołów), a w jednej – całą ludzkość, którą Chrystus szuka, opuszczając niebo.
Grzegorz Wielki wyjaśnia, że pasterz szuka człowieka na ziemi, by dopełnić liczbę w niebie do stu – liczby doskonałej.
Ta parabola rezonuje z podobną historią w Łk 15, 3-7, gdzie radość w niebie nad jednym pokutującym grzesznikiem przewyższa radość nad dziewięćdziesięcioma dziewięcioma sprawiedliwymi.
W kontekście katolickim podkreśla to sakrament pokuty i potrzebę nawrócenia, jak naucza Katechizm Kościoła Katolickiego (por. KKK 589), że Jezus przyszedł szukać i zbawić to, co zaginęło.
4. Radość z odnalezionej owcy i jej implikacje
Kluczowy jest werset o radości: pasterz "raduje się z niej bardziej niż z owych dziewięćdziesięciu dziewięciu" (Mt 18, 13).
To nie umniejsza wartości sprawiedliwych, ale podkreśla wyjątkową miłość Boga do grzesznika, który wraca.
Beda Czcigodny w Catena Aurea wyjaśnia, że większa jest wdzięczność Bogu za odrestaurowanie człowieka niż za stworzenie aniołów, bo nawrócenie wymaga większego cudu łaski.
Raban Maur dodaje, że liczba dziewięćdziesięciu dziewięciu symbolizuje niedoskonałość (brak jednej do setki), ale odnalezieniem zaginionej dopełnia się doskonałość niebieska.
Orygenes zauważa, że ta parabola łączy się z wolą Ojca, by żaden "mały" nie zginął, co kontrastuje z tymi, którzy gardzą słabymi.
Św. Jan Chryzostom w innej homilii podkreśla, że taka postawa pasterza wzywa nas do przyjmowania "małych" z gotowością, bo przynoszą "dziesięć tysięcy błogosławieństw" przez pokój.
5. Zastosowanie w życiu Kościoła i wiernych
Przypowieść wzywa Kościół do naśladowania Boga: szukać zagubionych przez ewangelizację, sakramenty i miłosierdzie, a nie potępiać.
W obliczu współczesnych wyzwań – jak sekularyzacja czy kryzysy wiary – przypomina, że każdy człowiek jest niepowtarzalny i wart wysiłku.
Jak nauczał Papież Franciszek w encyklice Evangelii gaudium (nr 15), Kościół musi wychodzić do peryferii, by szukać zagubionych owiec.
6. Podsumowanie
Mt 18, 12-14 ukazuje Boga jako miłosiernego Pasterza, którego wola zbawienia jest nieugięta.
To wezwanie do pokory, troski o słabych i radości z nawróceń, zakorzenione w tradycji patrystycznej, która podkreśla godność każdego "małego"
przed Bogiem.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
TUESDAY, Weekday
or Memorial of St. John Diego Cuauhtlatoatzin
GOSPEL - Mt 18:12-14 (God does not want the lost lost)
Jesus said to his disciples:
"What do you think? If someone has a hundred sheep and one of them goes astray, will he not leave the ninety-nine on the mountains and go seek
the one that is lost? And if he finds it, truly, I say to you, he rejoices over it more than over the ninety-nine that did not go astray.
Even so, it is not the will of your Father who is in heaven that even one of these little ones should perish."
MEDITATION
In today's Gospel, Jesus compares God the Father to a shepherd. He leaves the ninety-nine sheep and goes in search of the one that is lost. His attitude demonstrates determination and dedication. God doesn't calculate whether it's worth saving one person. He doesn't look at statistics. His love is personal, directed to a specific person...
To find his sheep, the shepherd makes a certain effort. God seeks us out in various ways. He knows us, so he knows how to speak to our hearts, but he doesn't violate our free will. He speaks to us daily through His Word, other people, or events...
God is especially concerned about people who have wandered far away or feel lost. Jesus emphasizes how great joy it brings Him when we return to Him...
"Even so, it is not the will of your Father who is in heaven that even one of these little ones should perish" (Mt 18:14)...
God is our Father. He loves each of us with an infinite love that we cannot comprehend. For God, every person, every human being, matters. God's love for us is manifested, among other things, in His desire for our salvation. He wants to be with us forever. God shares His love with us here on earth, and therefore He desires with great care to find us when we get lost in the darkness of today's world...
The parable of the lost sheep is part of the guidance for community. The Evangelist Matthew emphasizes the need for the shepherd—those responsible for the group—to actively seek out those on the margins...
The community is not perfect. It is made up of many little ones who easily get lost. Yet they are important. Jesus identifies with them, pointing out that everyone in the community is responsible for those who are weak and lost. They must not be despised; they must be sought out, for they are precious
in the eyes of the Lord...
God does not want anyone to be lost. The Church is not a sect of the chosen, the righteous, who isolate themselves from sinners, the poor, and the weak. We are a community of the justified who have received this grace. We are also called to be gracious toward sinners and show them grace, for we too have been forgiven and justified...
Jesus teaches his disciples about the Christian community and the principles that should apply within it. The most important person in it is not
the greatest—with money, power, success, or the most resourceful. The most important person is the humble one, serving others, or the one sought out by Christ, who for various reasons needs the community's care...
Jesus focuses on the weak, the one who needs to be sought out, their wounds bandaged, and noticed. The Greek word Jesus used for "to wander" is 'planáo'. Literally, it means "to wander, to wander aimlessly." The lost sheep is not just one that has run away, but one that has become lost, drawn in by various life circumstances...
Jesus doesn't search for it with reproach; he goes out to find those who have simply lost their way, in the sense of life. He wants to find us in many creative ways and convince us of his love for us. The problem is that we don't always want to be found by Him. His tender love is moving, causing Him to follow
the person who cannot return on his own...
St. Augustine, commenting on the parable of the lost sheep, writes that the joy of the one found is greater than that of the ones that remained. Not because the others are less loved, but because love more passionately embraces what was threatened...
Love is not a definition to be learned. It is a daily journey of transcending one's own limitations. Reaching out to those who wander...
...Jesus, I ask for a profound experience of the Father's goodness... I ask for the ability to welcome with kindness those who convert, finding the right path. Thank you for accepting us because of Your love, and not because of any merits we lack...
AI (Artificial Intelligence) COMMENTARY on the Gospel of Matthew 18:12-14, God Does Not Want the Wandering to Perish
1. Introduction
The Gospel of Matthew, chapter 18, presents Jesus' teaching on life in the community of the Church, with an emphasis on humility, forgiveness, and care
for the weak.
Matthew 18:12-14 is the parable of the lost sheep, which illustrates God's care for every person, especially the "little ones"—those weak in faith or sinners.
Jesus uses this story to emphasize that it is not the Heavenly Father's will that any of them perish.
This parable is part of a broader context in which Jesus warns against neglecting "these little ones" (v. 10), promising them the protection of guardian angels and revealing the mercy of God as shepherd.
2. Context and Structure of the Parable
The parable follows Jesus' words: "See that you do not despise one of these little ones" (Matthew 18:10), where "little ones" refers to humble believers, spiritual children, or sinners in need of repentance.
Jesus asks: "What do you think? If a man has a hundred sheep, and one of them is lost, will he not leave the ninety-nine on the mountains and go seek
the one that is lost?" (Matthew 18:12).
He then explains: "And if he finds it, truly, I say to you, he rejoices over it more than over the ninety-nine that were not lost.
Even so, it is not the will of your Father who is in heaven that one of these little ones should perish" (Matthew 18:13-14).
This parable highlights the contrast between the carefree security of the majority and the intense concern for the individual.
The shepherd (symbolizing God the Father and Jesus as the Good Shepherd) risks the rest of the flock to search for the lost sheep, demonstrating
the priority of mercy over comfort.
In his homily, St. John Chrysostom emphasized that Jesus provides "another reason stronger than the previous one," connecting it to the Father's will
and illustrating it with the example of the shepherd who "leaves those who are safe and seeks the lost one."
Chrysostom adds that this parable aims to encourage concern for "the little ones," regardless of their social status—the blacksmith, the shoemaker,
or the fool—because all are precious before God.
3. Theological Significance: God's Will for Salvation
The central message is God's will that no one should perish.
Jesus clearly states that "it is not your Father's will [...] that one of these little ones should perish" (Mt 18:14).
This emphasizes God's mercy, which is not indifferent to the fate of sinners.
Origen of Alexandria, in his commentary on Matthew, interprets the "little ones" as those who have recently been born in Christ or who remain without spiritual progress, like newborn babies.
He emphasizes that the angels of these "little ones" always look upon the face of God, which makes them worthy of respect.
Origen also considers whether those perfect in humility can be called "little," quoting Luke 9:48: "Whoever is least among you is great."
However, he ultimately emphasizes that the soul of the righteous is fickle and can fall, hence the need for protection from destruction.
In St. Thomas Aquinas' Catena Aurea, the voices of the Church Fathers gather to explain the symbolism.
Jerome warns not to despise the "little ones," because their angels look upon the face of God, and despising them threatens one's own salvation.
Chrysostom adds that Jesus became man to seek "what was lost"—the human race, which had lost its place through sin.
Hilary of Poitiers sees in the ninety-nine sheep the "farm of heavenly glory" (the angels), and in one—all of humanity, which Christ seeks after leaving heaven.
Gregory the Great explains that the shepherd searches for a human being on earth to complete the number in heaven to one hundred—a perfect number.
This parable resonates with a similar story in Luke 15:3-7, where the joy in heaven over one penitent sinner exceeds the joy over ninety-nine righteous.
In the Catholic context, this emphasizes the sacrament of penance and the need for conversion, as the Catechism of the Catholic Church teaches (cf. CCC 589), that Jesus came to seek and save what was lost.
4. The Joy of the Found Sheep and Its Implications
The verse about joy is key: the shepherd "rejoices over it more than over the ninety-nine" (Mt 18:13).
This does not diminish the value of the righteous, but emphasizes God's exceptional love for the returning sinner.
In the Catena Aurea, Bede the Venerable explains that there is greater gratitude to God for the restoration of man than for the creation of angels, because conversion requires a greater miracle of grace.
Rabanus Maurus adds that the number ninety-nine symbolizes imperfection (one short of a hundred), but the finding of the lost sheep completes heavenly perfection.
Origen notes that this parable connects with the Father's will that no "little" person perish, which contrasts with those who despise the weak.
St. In another homily, John Chrysostom emphasizes that this shepherd's attitude calls us to welcome the "little ones" with readiness, for they bring
"ten thousand blessings" through peace.
5. Application in the Life of the Church and the Faithful
The parable calls the Church to imitate God: to seek the lost through evangelization, the sacraments, and mercy, rather than condemn them.
In the face of contemporary challenges—such as secularization and crises of faith—it reminds us that each person is unique and worthy of effort.
As Pope Francis taught in the encyclical Evangelii Gaudium (No. 15), the Church must go out to the peripheries to seek the lost sheep.
6. Summary
Matthew 18:12-14 presents God as a merciful Shepherd whose will to save is unwavering.
It is a call to humility, care for the weak and joy in conversion, rooted in the patristic tradition that emphasizes the dignity of every "little one" before God.
|