PONIEDZIAŁEK, Wspomnienie świętych męczenników Andrzeja Dung-Lac, prezbitera, i Towarzyszy

EWANGELIA - Łk 21, 1-4 (Wdowi grosz)

Gdy Jezus podniósł oczy, zobaczył, jak bogaci wrzucali swe ofiary do skarbony. Zobaczył też, jak pewna uboga wdowa wrzuciła tam dwa pieniążki,
i rzekł: «Prawdziwie, powiadam wam: Ta uboga wdowa wrzuciła więcej niż wszyscy inni. Wszyscy bowiem wrzucali na ofiarę Bogu z tego, co im zbywało; ta zaś z niedostatku swego wrzuciła wszystko, co miała na utrzymanie».

MEDYTACJA

Jezus siedzi w świątyni i patrzy na ludzi. Jego spojrzenie nie jest ciekawskie czy oceniające. To spojrzenie pełne miłości i bezinteresownej troski. Dostrzega każde dobro, nawet bardzo niepozorne, i zachwyca się nim...

Jezus dostrzegł ubóstwo wdowy, która przyszła złożyć ofiarę. Widzi też nasze biedy: obawy, troski, sytuacje, w których sobie nie radzimy...

Pan Jezus zachwycił się hojnością wdowy, choć kobieta wrzuciła tylko dwa małe pieniążki. Bóg nie porównuje nas z innymi. Dla Niego liczy się szczere serce
i dobre działanie w naszym „tu i teraz”. Proste gesty codziennej miłości są ofiarą, na którą Jezus patrzy z niesłabnącym zachwytem...

"Ta uboga wdowa wrzuciła więcej niż wszyscy inni" (Łk 21, 3). Bóg traktuje nas indywidualnie i zwraca się do nas po imieniu. Zna nasze zalety, ale i słabe punkty. Nie przykłada nas do szablonów ani nie porównuje do schematów. Podchodzi do nas osobiście. Dzięki temu wie dokładnie jak wykorzystujemy nasze możliwości, ile dajemy z siebie...

Jezus zachęca swoich uczniów, aby patrzyli na wszystko ‘nowymi, odkupionymi’ oczyma. Rzeczywistość ma wiele znaczeń. Trzeba patrzeć na nie znacznie głębiej, niż tylko na to, co widać na zewnątrz. Jest to zachęta także dla nas, abyśmy nie byli zbyt powierzchowni i naiwni w interpretowaniu rzeczywistości,
w jakiej żyjemy i wydarzeń, jakie się dzieją wokół nas...

W dzisiejszym ewangelicznym obrazie mamy podwójne przeciwstawienie: bogactwa (to nauczyciele Pisma) oraz ubóstwa (wdowa). Słowo Boże swoją moc objawia przez ubogą wdowę, a nie przez mądrość bogatych. Uczeń ma tak patrzeć na świat, wybierając to, co ma znaczenie dla Boga...

Mądrość ewangeliczna w kontrze do głupoty świata. Bogaty jest panem siebie i daje Bogu jałmużnę. Ubogi nie ma dóbr materialnych. Jego panem jest Bóg. Ubóstwo nie jest stanem posiadania. Jest wyznacznikiem relacji. Nie chodzi bowiem o biedę – brak, ale o zaufanie, powierzenie się, posiadanie wszystkiego
‘u Boga’. Takimi oczyma musimy patrzeć na świat...

Gest wdowy to wielki akt nie tylko dlatego, że podzieliła się wszystkim, czy też dlatego, że narażała się na drwiny ze strony ludzi, którzy przyglądali się
i wyśmiewali jej postawę. Wartość jej gestu polegała też na tym, że całkowicie zaufała Bogu. Oddała się w Jego ręce, bo przecież nie miała za co żyć, a więc wierzyła, że On zatroszczy się o nią kolejnego dnia...

Jakkolwiek patrzymy na pieniądze, wcześniej czy później poznajemy ich wartość. Nie chodzi o konkretną sumę, ale o kalkulacje: ile daję, a ile zostawiam dla siebie? „Wdowi grosz” jest symbolem oddania wszystkiego...

Bóg pyta każdego z nas: czy potrafisz dać Mi wszystko? I wcale nie chodzi tylko o pieniądze...

...Jezu, proszę o dogłębne doświadczenie Twojej opieki we własnych niedostatkach... Proszę o łaskę wolności, bym nie koncentrował się na posiadaniu, ale na byciu ‘u Boga’... Dziękuję za to, że zaspokajasz moje potrzeby...

KOMENTARZ AI (Sztucznej Inteligencji) do Ewangelii Łk 21, 1-4, Wdowi grosz

1. Wprowadzenie

Dzisiejsze słowa z Ewangelii według świętego Łukasza (Łk 21, 1-4) prowadzą nas prosto do serca świątyni jerozolimskiej i do samego sedna chrześcijańskiej ofiarności.
Jest to krótki, lecz niezwykle istotny fragment, w którym Jezus, patrząc na składane ofiary, objawia nam Bożą miarę hojności.

2. Kontekst: Boże spojrzenie w świątyni

Ewangelista Łukasz rozpoczyna od opisu Jezusa, który podnosi wzrok i widzi, jak bogaci wrzucali dary do skarbony.
Skarbona w Świątyni była miejscem, gdzie publicznie składano ofiary, często w obecności innych, co mogło prowadzić do pychy i ostentacji.
W tym kontekście, Jezus, który wcześniej surowo osądzał hipokryzję uczonych w Piśmie, wykorzystujących ubogich i składających długie modlitwy dla pozoru, teraz zwraca uwagę na czyn, który z pozoru wydaje się nieistotny.
Następnie, Jezus zobaczył też pewną ubogą wdowę, jak wrzuciła tam dwa pieniążki.
Wdowy w ówczesnym systemie społeczno-prawnym były osobami całkowicie bezbronnymi i pozbawionymi środków do życia.
Ich ubóstwo było często krzyczące, a niesprawiedliwość wobec nich zaliczała się do "grzechów wołających o pomstę do nieba".

3. Boża miara hojności: serce, a nie ilość

Jezus natychmiast interpretuje ten czyn dla swoich uczniów, a tym samym dla nas: „Prawdziwie powiadam wam: Ta uboga wdowa wrzuciła więcej niż wszyscy inni”.
To zdumiewające stwierdzenie jest kluczem do zrozumienia katolickiej nauki o jałmużnie i miłosierdziu.
Wdowa, wrzucając dwa małe miedziaki (które w Ewangelii Marka są opisane jako warte jednego grosza),
przewyższyła hojnością wszystkich bogatych.
Jezus wyjaśnia, dlaczego: „Wszyscy bowiem tamci wrzucali na ofiarę z tego, co im zbywało; ta zaś ze swego niedostatku wrzuciła wszystko, co miała na utrzymanie”.

3.1. Wartość ofiary w sercu

Święty Ambroży z Mediolanu, komentując ten fragment, podkreśla, że hojność nie jest określana przez ilość posiadanych dóbr, lecz przez gotowość do dawania.
Dwa pieniążki z małego zapasu są bogatsze niż skarby z obfitości, ponieważ pod uwagę bierze się nie to, ile zostało dane, ale ile pozostało.
Bogaci dali "ze swojej obfitości".
Ich dary, choć duże, nie wymagały od nich żadnego wyrzeczenia ani nie naruszyły ich komfortu.
Wdowa dała "ze swego niedostatku".
Oddała wszystko, co miała na utrzymanie, co oznacza, że oddała samą siebie, całkowicie powierzając się w ręce Boga.
Dla Jezusa, wdowa jest wzorem dla każdego.
Jej czyn jest aktem całkowitego daru z siebie dla Pana i bliźniego.

3.2. Obowiązek oderwania od bogactw

Katechizm Kościoła Katolickiego przypomina, że Jezus nakazuje swoim uczniom przedkładać Go nad wszystko i wszystkich oraz wyrzec się wszystkiego, co mają, dla Jego i Ewangelii.
Historia wdowy, która oddała wszystko, co miała do życia, jest przykładem tego nakazu oderwania się od bogactw, który jest obowiązkowy, aby wejść do Królestwa Niebieskiego.
Papież Jan Paweł II, przemawiając do młodych, również odwołał się do tego obrazu, podkreślając, że nawet jeśli nie posiadamy bogactw, nie jesteśmy zwolnieni z otwarcia serca na potrzeby bliźniego i ulżenia im na tyle, na ile to możliwe.
Wdowa wrzuciła do skarbony tylko dwa małe pieniążki, ale wraz z nimi całą swoją wielką miłość.

4. Sens mistyczny: dwa testamenty i pełnia wiary

Ojcowie Kościoła, jak na przykład św. Ambroży, widzieli w darze wdowy również głęboki sens mistyczny, wskazujący na pełnię wiary i miłosierdzia.
Święty Ambroży sugeruje, że te dwa pieniążki mogą symbolizować Dwa Testamenty (Stary i Nowy), które wdowa z wiary ofiarowała na pomoc człowiekowi, łącząc wiarę z miłosierdziem.
Wdowa, która prowadzi życie w czystości i pobożności, daje te dwa miedziaki ze swojej pracy i codziennego trudu, gromadząc skarb dzięki czujnemu trudowi swojej pożytecznej czystości.
W tym sensie, dar wdowy jest doskonałym obrazem i przypomnieniem, że nasza ofiara dla Boga powinna obejmować zarówno wiarę (symbolizowaną przez Słowo Boże i Testamenty), jak i czyny miłosierdzia.

5. Podsumowanie

Komentarz do Łk 21, 1-4 koncentruje się na kilku kluczowych przesłaniach

5.1. Boża ocena wartości

Bóg nie ocenia daru na podstawie jego nominalnej wartości, lecz na podstawie poświęcenia i miłości ofiarodawcy.

5.2. Totalne oddanie

Wdowa jest wzorem całkowitego oddania się Bogu, ofiarowując wszystko, co miała na utrzymanie.

5.3. Wyrzeczenie jako warunek Królestwa

Historia wdowy jest przypomnieniem o obowiązku oderwania się od bogactw i gotowości do rezygnacji z doczesnych zabezpieczeń dla Królestwa.

5.4. Jałmużna jako miłosierdzie

Jałmużna to przede wszystkim akt współczucia i miłosierdzia, chęć dzielenia się własnym dobrem z innymi, a nie tylko bezduszna transakcja.

Niech przykład ubogiej wdowy będzie dla nas zachętą, byśmy nie wstydzili się małości naszych darów, lecz byśmy zawsze ofiarowali Bogu i bliźniemu to, co mamy, z pełnią serca i miłości.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

MONDAY, Memorial of Saint Andrew Dung-Lac, Priest, and Companions, Martyrs

GOSPEL - Lk 21:1-4 (The Widow's Coin)

Jesus lifted his eyes and saw the rich putting their offerings into the treasury. He also saw a poor widow put in two small coins, and he said, "Truly I tell you, this poor widow has put in more than all the rest. For all gave to God out of their abundance, but this one out of her poverty has put in all she had to support herself."

MEDITATION

Jesus sits in the temple and looks at the people. His gaze is neither curious nor judgmental. It is a gaze full of love and selfless concern. He notices every good thing, even the most insignificant, and is delighted with it...

Jesus noticed the poverty of the widow who came to make an offering. He also sees our hardships: our fears, worries, situations we struggle to cope with...

The Lord Jesus was delighted with the widow's generosity, even though she only contributed two small coins. God does not compare us to others. What matters to Him is a sincere heart and good action in our "here and now." Simple gestures of daily love are an offering that Jesus looks upon with unwavering admiration...

"This poor widow has given more than all the others" (Luke 21:3). God treats us individually and addresses us by name. He knows our strengths, but also our weaknesses. He does not fit us into stereotypes or compare us to patterns. He approaches us personally. This way, He knows exactly how we use our potential, how much we give of ourselves...

Jesus encourages his disciples to look at everything with "new, redeemed" eyes. Reality has many meanings. We need to look at it much deeper than just what appears on the surface. This is also an encouragement for us not to be too superficial and naive in interpreting the reality in which we live and the events taking place around us...

In today's Gospel image, we have a double contrast: wealth (the teachers of Scripture) and poverty (the widow). The Word of God reveals its power through the poor widow, not through the wisdom of the rich. The disciple is to view the world in this way, choosing what is meaningful to God...

Evangelical wisdom in contrast to the foolishness of the world. The rich are their own masters and give alms to God. The poor have no material goods. God is their master. Poverty is not a state of possession. It is a determinant of relationships. For it is not about poverty—a lack—but about trust, entrustment, and possessing everything "in God." We must look at the world with these eyes...

The widow's gesture is a great act not only because she shared everything, or because she exposed herself to ridicule from those who observed and mocked her attitude. The value of her gesture also lay in her complete trust in God. She placed herself in His hands because, after all, she had nothing to live on, and so she believed that He would take care of her the next day...

However we look at money, sooner or later we recognize its value. It's not about the specific amount, but about the calculation: how much do I give, and how much do I keep for myself? The "widow's mite" is a symbol of giving everything...

God asks each of us: can you give me everything? And it's not just about money...

...Jesus, I ask for a profound experience of Your care in my own shortcomings... I ask for the grace of freedom to focus not on possessions, but on being "with God"... Thank you for meeting my needs...

AI (Artificial Intelligence) COMMENTARY on the Gospel of Luke 21:1-4, The Widow's Coin

1. Introduction

Today's words from the Gospel of Luke (Luke 21:1-4) take us straight to the heart of the Temple in Jerusalem and to the very heart of Christian generosity.
This is a short but profoundly significant passage in which Jesus, observing the offerings, reveals to us God's measure of generosity.

2. Context: God's Gaze in the Temple

The evangelist Luke begins by describing Jesus looking up and seeing the rich putting their gifts into the treasury.
The treasury in the Temple was a place where offerings were made publicly, often in the presence of others, which could lead to pride and ostentation.
In this context, Jesus, who had previously harshly judged the hypocrisy of the scribes who exploited the poor and offered long prayers for appearances, now draws attention to an act that seems insignificant at first glance.
Next, Jesus also saw a poor widow throw in two small coins.
Widows in the social and legal system of the time were completely defenseless and destitute.
Their poverty was often appalling, and injustices against them were counted among the "sins that cry to heaven for vengeance."

3. God's Measure of Generosity: The Heart, Not Quantity

Jesus immediately interprets this act for his disciples, and thus for us: "Truly I tell you, this poor widow put in more than all the rest."
This astonishing statement is key to understanding Catholic teaching on almsgiving and mercy.
By contributing two small coins (which are described in Mark's Gospel as worth a penny), the widow surpassed all the rich in generosity.
Jesus explains why: "For all those who contributed out of their abundance contributed everything they had; but she, out of her poverty, contributed all she had to support herself."

3.1. The Value of Giving in the Heart

Saint Ambrose of Milan, commenting on this passage, emphasizes that generosity is not determined by the amount of goods one possesses, but by one's willingness to give.
Two small coins are richer than treasures of abundance, because what is considered is not how much is given, but how much remains.
The rich gave "out of their abundance."
Their gifts, though large, did not require any sacrifice or infringe on their comfort.
The widow gave "out of her poverty."
She gave up everything she had to support herself, which means she gave herself completely into God's hands.
For Jesus, the widow is a model for everyone.
Her act is an act of total self-giving to the Lord and neighbor.

3.2. The Duty of Detachment from Riches

The Catechism of the Catholic Church reminds us that Jesus commands his disciples to put Him above everything and everyone and to renounce everything they have for Him and the Gospel.
The story of the widow who gave everything she had for life exemplifies this commandment of detachment from riches, which is mandatory for entering
the Kingdom of Heaven.
Pope John Paul II, speaking to young people, also referred to this image, emphasizing that even if we do not possess riches, we are not exempt from opening our hearts to the needs of our neighbors and alleviating them as much as possible.
The widow put only two small coins into the treasury, but with them all her great love.

4. Mystical Meaning: Two Testaments and the Fullness of Faith

Church Fathers, such as St. Ambrose, also saw a profound mystical meaning in the widow's gift, pointing to the fullness of faith and mercy.
St. Ambrose suggests that these two coins may symbolize the Two Testaments (Old and New), which the widow offered out of faith to help humanity, combining faith with mercy.
A widow who leads a life of purity and piety gives these two copper coins from her work and daily toil, accumulating a treasure through the vigilant labor
of her useful chastity.
In this sense, the widow's gift is a perfect image and reminder that our offering to God should include both faith (symbolized by the Word of God
and the Testaments) and acts of mercy.

5. Summary

The commentary on Luke 21:1-4 focuses on several key messages.

5.1. God's Evaluation of Value

God does not evaluate a gift based on its nominal value, but on the sacrifice and love of the giver.

5.2. Total Devotion

The widow is a model of total devotion to God, offering everything she had to support herself.

5.3. Renunciation as a Condition for the Kingdom

The widow's story is a reminder of the obligation to detach ourselves from wealth and the willingness to give up worldly security for the sake of the Kingdom.

5.4. Almsgiving as Mercy

Almsgiving is, above all, an act of compassion and mercy, a willingness to share one's own good with others, not just a heartless transaction.

May the example of the poor widow encourage us not to be ashamed of the smallness of our gifts, but to always offer what we have to God and our neighbors, with the fullness of heart and love.