PIĄTEK, Wspomnienie Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny

EWANGELIA - Łk 19, 45-48 (Jezus wypędza przekupniów ze świątyni)

Jezus wszedł do świątyni i zaczął wyrzucać sprzedających w niej. Mówił do nich: «Napisane jest: „Mój dom będzie domem modlitwy”, a wy uczyniliście go jaskinią zbójców».
I nauczał codziennie w świątyni. Lecz arcykapłani i uczeni w Piśmie oraz przywódcy ludu czyhali na Jego życie. Tylko nie wiedzieli, co by mogli uczynić, cały lud bowiem słuchał Go z zapartym tchem.

MEDYTACJA

Jezus mówi o świątyni, że jest domem. Mieszka w nim Bóg, który kocha człowieka i pragnie się z nim spotykać. Taką świątynią, przestrzenią do spotkania, jest też serce człowieka...

Pragnieniem Jezusa nie są jedynie cisza i spokój. On chce, aby miejsce spotkania z Bogiem było bezpieczne i umożliwiało bliskość. W hałasie, pośpiechu
i zabieganiu również można spotkać Boga, ale nie jest to łatwe zadanie. Bóg to cisza...

"Mój dom będzie domem modlitwy, a wy uczyniliście z niego jaskinię zbójców" (Łk 19, 46). Dom modlitwy to miejsce, w którym człowiek niejako dotyka innej rzeczywistości. Poprzez wiarę w sposób duchowy doświadcza obecności Boga. Zanosi do Niego prośby, dziękczynienie, uwielbienie oraz przeprasza za grzechy,
a przede wszystkim korzysta z sakramentów świętych...

Jezus dociera do celu swojej drogi. Choć wjazd był tryumfalny, to w tej opowieści Ewangelisty Łukasza widzimy napięcia, rozczarowanie i zagrożenie życia. Oczyszczenie i napełnienie Chwałą świątyni wstrząsa, wytrąca nas z błogiego spokoju, a nawet czasami stanu zgnuśnienia...

Jezus usuwa bożki, które sobie stworzyliśmy, wszelkie ‘ceremonie’, które nam towarzyszą odrywając od Słowa Pana i Jego woli, a tworząc ‘wymyślone mity’, zobowiązania i rytualne gesty, które nas koncentrują na sobie, a nie na Bogu. To musi upaść. Nie ostoi się wobec ‘palącego ognia’. Jezus wie, jaką cenę zapłaci za wierność swojej misji i posłaniu. Nie cofa się jednak, ale codziennie ‘naucza’ w świątyni...

‘Czyhali na Jego życie’. Jezus jest otoczony przez możnych i uczonych. Jednak nic dobrego Go nie spotka z ich strony. My nie jesteśmy inni. W praktyce także ‘czyhamy’ na Niego, chcąc osiągnąć zbawienie na własnych zasadach. Korekta naszych duchowych przekonań i praktyk jest niezwykle trudna. Musi jednak nastąpić, jeśli rzeczywiście mamy zbudować ‘nową świątynię’ z Jezusem...

Jezus pokazuje, że świątynia w ówczesnym czasie przestała być przestrzenią spotkania z Bogiem, a stała się miejscem hipokryzji, politykowania i handlu duchowością. To aktualna przestroga. Musimy uważać, aby to On, Jezus, był najważniejszy, a nie układy polityczne, bogactwo, próba przypodobania się komuś...

W Nowym Testamencie zbudowana rękami ludzkimi świątynia jest znakiem rzeczywistości budowanej przez Ducha Świętego w ludzkich sercach. Świątynia – Kościół – Ciało – to w pewnym sensie synonimy, Jego dom. Także potrzebujący oczyszczenia. Co prawda nie ze sprzedających, ale powodów nie brakuje. Jaskinią zbójców mogą być waśnie, spory, oskarżenia i wykluczanie innych...

Świątynia, która dla każdego Żyda była miejscem szczególnego spotkania z Bogiem, w opinii Jezusa zmieniła swoje przeznaczenie. Dla niektórych przestała pełnić rolę uświęcającą, a zaczęła być przestrzenią, w której stawali się coraz gorsi. W tym kontekście ważne jest pytanie, jak się ma świątynia naszego serca
i czy pozwalamy, by Jezus przychodził do niej i robił w niej swój porządek?...

...Jezu, proszę o pragnienie wewnętrznego oczyszczenia i otwarcia się na Twoje słowo... Proszę o łaskę przyjęcia i doceniania wszystkiego, co się wiąże z ludzką codzienną rzeczywistością... Dziękuję za cierpliwość wobec moich oporów i wahań...

KOMENTARZ AI (Sztucznej Inteligencji) do Ewangelii Łk 19, 45-48, Jezus wypędza przekupniów ze świątyni

1. Wprowadzenie

Dzisiejszy fragment Ewangelii, Łk 19, 45-48, przenosi nas do Jerozolimy, w sam środek dramatycznych wydarzeń, które poprzedzają mękę
i zmartwychwstanie naszego Pana.
Jest to moment, w którym Jezus, po triumfalnym wjeździe, dokonuje aktu oczyszczenia świątyni, a następnie codziennie naucza, stając się źródłem nadziei dla ludu i zagrożeniem dla władz.
Głównym tematem tego fragmentu jest świętość miejsca kultu i autorytet nauczania Chrystusa, który konfrontuje się z hipokryzją i zatwardziałością serc.

2. Oczyszczenie Świątyni: Dom Modlitwy czy Jaskinia Złodziei?

"Następnie wszedł do świątyni i zaczął wypędzać tych, którzy w niej sprzedawali, mówiąc do nich: «Napisane jest: Mój dom będzie domem modlitwy, a wy uczyniliście z niego jaskinię zbójców»".

Jezus wchodzi do Świątyni Jerozolimskiej i podejmuje gwałtowną akcję, wypędzając sprzedawców i wymieniających pieniądze.
Ten czyn jest głęboką manifestacją Jego autorytetu i sprzeciwu wobec profanacji.

2.1. Powrót do prawdziwego przeznaczenia

Słowa, którymi Jezus uzasadnia swoje działanie, są cytatami ze Starego Testamentu (Iz 56, 7 i Jer 7, 11).
Mówi: "Mój dom będzie domem modlitwy".
Świątynia, która miała być miejscem spotkania człowieka z Bogiem, miejscem modlitwy i uwielbienia, została sprowadzona do roli rynku.

2.2. Profanacja i chciwość

Nazywając świątynię "jaskinią zbójców", Jezus potępia nie tylko sam fakt handlu, który był konieczny dla pielgrzymów, ale przede wszystkim ducha, w jakim ten handel się odbywał - ducha chciwości, oszustwa i wykorzystywania ubogich.
Handel ten, choć pozornie służył kultowi (sprzedaż zwierząt ofiarnych i wymiana waluty na świątynną), stał się źródłem nieprawości.
Ten akt oczyszczenia jest symbolicznym gestem: Jezus pragnie, abyśmy zrozumieli, że Jego Królestwo nie polega na zewnętrznych formach pobożności czy zyskach materialnych, ale na czystości serca i szczerej modlitwie.

3. Codzienne nauczanie: autorytet i uzdrowienie

"A nauczał codziennie w świątyni. Arcykapłani zaś i uczeni w Piśmie oraz przywódcy ludu szukali sposobu, jak Go zabić; lecz nie mogli nic znaleźć, bo cały lud słuchał Go z zapartym tchem".

Po oczyszczeniu, Jezus ustanawia nowy porządek w świątyni: staje się jej nauczycielem.
Jego codzienna obecność i nauczanie w sercu judaizmu stanowiły bezpośrednie wyzwanie dla dotychczasowych władz.

3.1. Słowo, które porywa serca

Ewangelista Łukasz podkreśla, że "cały lud słuchał Go z zapartym tchem".
Ludzie byli zafascynowani Jego słowem i autorytetem.
To Słowo, które przynosiło zbawienie i nadzieję, przyciągało tłumy.
Jezus przyszedł bowiem, aby "szukać i zbawić to, co zginęło" 1, a Jego nauczanie było wypełnieniem tego pragnienia.

3.2. Sprzeciw władz

W przeciwieństwie do ludu, reakcja przywódców religijnych była pełna wrogości. Arcykapłani, uczeni w Piśmie i przywódcy ludu "szukali sposobu, jak Go zabić".

Jezus swoimi czynami i słowami demaskował ich hipokryzję i brak owoców.
Tomasz z Akwinu, komentując podobne fragmenty, wyjaśnia, że ci, którzy upadają na "kamień Chrystusa" przez grzech, zostają złamani, ale ci, którzy stają się niewierni, zostają całkowicie zmiażdżeni, gdy Chrystus ich karze.
Przywódcy, którzy słyszeli Jego przypowieści, wiedzieli, że mówi o nich, i to wzmagało ich złość, choć bali się podnieść na Niego rękę z powodu ludu, który uważał Go za proroka.

Władze te, zamiast rozpoznać "czas swojego nawiedzenia przez Boga", zatwardziły swoje serca.
Wcześniej, gdy Jezus wjeżdżał do Jerozolimy, a tłum Go uwielbiał, odpowiedział faryzeuszom, że jeśli ludzie zamilkną, "kamienie będą wołać".
Św. Ambroży interpretuje te "kamienie" jako tych, którzy są mocno ugruntowani w wierze: młodzież, dorośli, starcy, którzy wołają o chwałę Chrystusa.
Zatwardziałość przywódców kontrastuje z gotowością reszty świata, a nawet "kamieni", do uznania Króla.

4. Zbawienie i utracone możliwości

Cały 19. rozdział Ewangelii Łukasza, z którego pochodzi ten fragment, jest opowieścią o wizytacji i odrzuceniu.

4.1. Zacheusz

Rozdział zaczyna się od Zacheusza, celnika i grzesznika, który wspina się na drzewo, aby zobaczyć Jezusa.
W odpowiedzi na jego nawrócenie i chęć zadośćuczynienia, Jezus ogłasza: "Dziś zbawienie stało się udziałem tego domu, ponieważ i on jest synem Abrahama.
Albowiem Syn Człowieczy przyszedł szukać i zbawić to, co zginęło".
Zacheusz rozpoznał czas nawiedzenia i przyjął Króla.

4.2. Płacz nad miastem

Bezpośrednio przed oczyszczeniem świątyni, Jezus płacze nad Jerozolimą, mówiąc: "O, gdybyś i ty w tym dniu poznało to, co służy pokojowi!
Ale teraz zostało to zakryte przed twoimi oczami".
Powodem przyszłej zagłady miasta (zniszczenia "kamienia na kamieniu") było to, że "nie rozpoznało czasu swojego nawiedzenia przez Boga".

Akt oczyszczenia świątyni i codzienne nauczanie są więc ostatnim wezwaniem do Jerozolimy, aby uznała w Jezusie swojego Króla, który przychodzi
w łagodności i miłosierdziu.

5. Podsumowanie

Fragment Łk 19, 45-48 ukazuje Jezusa jako:

5.1. Pana Świątyni

Upomina tych, którzy sprowadzili miejsce modlitwy do miejsca handlu, wzywając do autentycznej, wewnętrznej pobożności.

5.2. Nauczyciela z autorytetem

Jego Słowo ma moc przyciągania i porywania serc, budząc wiarę w prostym ludzie.

5.3. Obiekt nienawiści

Jego czyny i nauczanie demaskują zło i hipokryzję przywódców, którzy zamiast Go przyjąć, szukają sposobu, by Go zabić.

Ten tekst jest dla nas wezwaniem do ciągłego oczyszczania naszej własnej "świątyni" - naszego serca - z wszelkiej chciwości i obłudy, aby stało się ono prawdziwym domem modlitwy, w którym Słowo Chrystusa jest przyjmowane z "zapartym tchem".

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

FRIDAY, Memorial of the Presentation of the Blessed Virgin Mary

GOSPEL - Lk 19:45-48 (Jesus Drives the Merchants Out of the Temple)

Jesus entered the temple and began to drive out those who were selling in it. He said to them, "It is written, 'My house shall be a house of prayer,' but you have made it a den of thieves."
And he taught daily in the temple. But the chief priests, the scribes, and the leaders of the people were seeking His life. They did not know what to do, for all the people listened to Him with bated breath.

MEDITATION

Jesus speaks of the temple as a home. God, who loves humanity and desires to encounter it, dwells there. Such a temple, a space for encounter, is also the human heart...

Jesus' desire is not just silence and peace. He wants the place of encounter with God to be safe and to enable closeness. In the noise, rush, and bustle, one can also encounter God, but this is no easy task. God is silence...

"My house shall be a house of prayer, but you have made it a den of thieves" (Luke 19:46). A house of prayer is a place where one, as it were, touches another reality. Through faith, one spiritually experiences God's presence. One offers Him prayers, thanksgiving, praise, and forgiveness for sins, and above all, receives the holy sacraments...

Jesus reaches the goal of his journey. Although his entry was triumphant, in this story by the Evangelist Luke we see tension, disappointment, and threats to one's life. The purification and filling of the temple with glory shakes us, shaking us from our blissful peace, and even sometimes from a state of lethargy...

Jesus removes the idols we have created for ourselves, all the "ceremonies" that accompany us, distracting us from the Word of the Lord and His will, and creating "invented myths," obligations, and ritual gestures that focus us on ourselves rather than on God. This must fall. It will not withstand the "burning fire." Jesus knows the price he will pay for fidelity to his mission and message. He does not retreat, however, but "teaches" daily in the temple...

"They lay in wait for His life." Jesus is surrounded by the powerful and learned. Yet, no good will come to Him from them. We are no different. In practice, we also "lay in wait" for Him, wanting to achieve salvation on our own terms. Correcting our spiritual beliefs and practices is extremely difficult. However, this must happen if we are truly to build a 'new temple' with Jesus...

Jesus shows that the temple of that time had ceased to be a space for encounter with God and had become a place of hypocrisy, politicking, and the trading of spirituality. This is a timely warning. We must be careful that He, Jesus, is the most important, not political arrangements, wealth, or trying to please someone...

In the New Testament, the temple built by human hands is a symbol of the reality built by the Holy Spirit in human hearts. Temple – Church – Body – are, in a sense, synonymous, His house. They also need cleansing. Admittedly, not because of the sellers, but there are many reasons. A den of thieves can be quarrels, disputes, accusations, and the exclusion of others...

The temple, which for every Jew was a place of special encounter with God, in Jesus' opinion changed its purpose. For some, it ceased to serve a sanctifying role and began to be a space in which they became increasingly corrupt. In this context, the important question is how the temple of our hearts is doing, and do we allow Jesus to come into it and bring order to it?...

...Jesus, I ask for a desire for inner purification and openness to Your Word... I ask for the grace to accept and appreciate everything related to everyday human reality... Thank you for your patience with my resistance and hesitation...

AI (Artificial Intelligence) COMMENTARY on the Gospel of Luke 19:45-48, Jesus Drives the Merchants from the Temple

1. Introduction

Today's Gospel passage, Luke 19:45-48, takes us to Jerusalem, right in the middle of the dramatic events that precede the Passion and Resurrection of our Lord.
This is the moment when Jesus, after his triumphal entry, cleanses the Temple and then teaches daily, becoming a source of hope for the people and a threat to the authorities.
The main theme of this passage is the sanctity of the place of worship and the authority of Christ's teaching, which confronts hypocrisy and hardness of heart.

2. Cleansing the Temple: House of Prayer or Den of Thieves?

"Then he entered the temple and began to drive out those who were selling in it, saying to them, 'It is written, 'My house shall be a house of prayer,' but you have made it a den of thieves.'"

Jesus enters the Temple in Jerusalem and takes violent action, driving out the sellers and money changers.
This act is a profound manifestation of His authority and His opposition to profanation.

2.1. Returning to True Destiny

The words Jesus uses to justify his actions are quotations from the Old Testament (Isaiah 56:7 and Jeremiah 7:11).
He says: "My house shall be a house of prayer."
The temple, which was intended to be a place of encounter between man and God, a place of prayer and worship, has been reduced to a marketplace.

2.2. Profanation and Greed

By calling the temple a "den of thieves," Jesus condemns not only the very fact of trade, which was necessary for pilgrims, but above all the spirit in which this trade took place—a spirit of greed, deceit, and exploitation of the poor.
This trade, although ostensibly serving worship (the sale of sacrificial animals and the exchange of temple currency), became a source of iniquity.
This act of purification is a symbolic gesture: Jesus wants us to understand that His Kingdom does not consist in outward forms of piety or material gain, but in purity of heart and sincere prayer.

3. Daily Teaching: Authority and Healing

"And he was teaching daily in the temple. Now the chief priests and the scribes and the rulers of the people were seeking a way to kill him, and they could find nothing, for all the people were listening to him with bated breath."

After his purification, Jesus establishes a new order in the temple: he becomes its teacher. His daily presence and teaching in the heart of Judaism posed
a direct challenge to the established authorities.

3.1. A Word That Captivates Hearts

The evangelist Luke emphasizes that "all the people listened to Him with bated breath."
The people were fascinated by His word and authority.
This Word, which brought salvation and hope, attracted crowds.
For Jesus came to "seek and save the lost," 1 and His teaching was the fulfillment of this desire.

3.2. Opposition from the Authorities

In contrast to the people, the reaction of the religious leaders was full of hostility. The chief priests, scribes, and leaders of the people "sought to kill Him."

Jesus, through his actions and words, exposed their hypocrisy and lack of fruit.
Thomas Aquinas, commenting on similar passages, explains that those who fall on the "stone of Christ" through sin are broken, but those who become unfaithful are utterly crushed when Christ punishes them.
The leaders who heard His parables knew He was speaking about them, and this increased their anger, even though they were afraid to raise a hand against Him because of the people who considered Him a prophet.

These authorities, instead of recognizing "the time of His visitation by God," hardened their hearts.
Earlier, when Jesus entered Jerusalem and the crowds were praising Him, He replied to the Pharisees that if the people were silent, "the stones will cry out."
St. Ambrose interprets these "stones" as those who are firmly grounded in faith: young people, adults, and the elderly, who cry out for the glory of Christ.
The hardness of the leaders contrasts with the willingness of the rest of the world, even the "stones", to recognize the King.

4. Salvation and Lost Opportunities

The entire 19th chapter of Luke, from which this passage is taken, is a story of visitation and rejection.

4.1. Zacchaeus

The chapter begins with Zacchaeus, a tax collector and sinner, climbing a tree to see Jesus.
In response to his conversion and desire to make amends, Jesus proclaims: "Today salvation has come to this house, because he, too, is a son of Abraham.
For the Son of Man came to seek and to save the lost."
Zacchaeus recognized the time of visitation and welcomed the King.

4.2. Weeping over the City

Immediately before the cleansing of the temple, Jesus weeps over Jerusalem, saying: "If only you, even you, had known on this day the things that make
for peace!
But now they are hidden from your eyes."
The reason for the city's future destruction (the destruction of "stone upon stone") was that it "did not recognize the time of its visitation by God."

The act of cleansing the temple and the daily teaching are therefore the final call to Jerusalem to recognize Jesus as its King, who comes in gentleness
and mercy.

5. Summary

The passage from Luke 19:45-48 presents Jesus as:

5.1. Lord of the Temple

He admonishes those who have reduced a place of prayer to a place of commerce, calling for authentic, inner piety.

5.2. Teacher with authority

His Word has the power to attract and captivate hearts, awakening faith in the common people.

5.3. Object of hatred

His actions and teachings expose the evil and hypocrisy of the leaders who, instead of accepting Him, seek to kill Him.

This text is a call for us to constantly cleanse our own "temple" - our heart - of all greed and hypocrisy, so that it becomes a true house of prayer, where the Word of Christ is received with "bated breath".